Hoe het nu gaat? – April 2018

Oke, ik moet jullie iets bekennen..
Mijn vorige blog.. van drie maanden, wat zeg ik bijna vier maanden geleden! Eindigde ik met een opsomming van een aantal doelen..  Aan een aantal van deze doelen ben ik hard aan het werk; Genieten van ons gezinnetje, de ontwikkeling van ons meisje en mijn personal body plan; -10 KG en al zo veel lekkerder en energieker in mijn vel en nog twee maanden te gaan!
Het jaar contract bij mijn nieuwe werkgever is ondertussen verlengd tot juli 2019! Hoe fijn is dat?!

Maar.. ik heb niets meer geblogd na die laatste blog! Dit heeft verschillende redenen: zo was onze laptop gecrasht en waren we alles kwijt 🙁 deze is eigenlijk een aantal weken geleden pas weer gemaakt, had ik gewoon weg geen tijd en de tijd die ik had bestede ik aan andere dingen zo ben ik weer eens begonnen in een boek, uitjes met vriendinnen, genieten van mijn gezinnetje.. en de laatste reden die niet geheel onbelangrijk is voor het schijven van een blog: Mijn inspiratie is momenteel echt 0,00000 %..
Diverse mensen vroegen mij de laatste tijd ” Ann, hoe is het met je BLOG?” euhhm.. jaa euhmm mijn inspiratie is even op.. “Maar je kan toch hier, hier, hier of hier over schrijven?” Ja eigenlijk heb je daar wel gelijk in.. Zo heb ik nooit wat geschreven over onze eerste vlieg vakantie (overigens heeft Nick hier wel een kleine VLOG over gemaakt deze vind je hier) en zijn we nu alweer bezig met het plannen/boeken van een tweede vlieg vakantie..
En was het misschien leuk geweest als ik jullie wat meer op de hoogte had gehouden over de ontwikkeling van Maan..  Dus bij deze zal ik jullie even bij praten;

Maan is op dit moment 16 maanden en begint zich zelf te ontpoppen tot een echt mensje met een duidelijke eigen wil, eigen taaltje + een aantal echte woordjes die we al herkennen, maar vooral en hele eigen persoonlijkheid. Wauw! Wat vind ik deze ontwikkeling mooi om te zien en om mee te mogen maken. Van kleine afhankelijke baby naar een mini mensje met al zo’n sterke persoonlijkheid.

                                   

Nu ze 16 maanden is krijgen we weer regelmatig de vragen: Hoe gaat het met haar?, Slaap ze goed? Praat ze al? Ze loopt toch zeker al wel?

Helaas krijg ik vooral de laatste vraag vaak te horen, een vraag die mij ontzettend onzeker heeft (ge)maakt. Stel je niet aan zal je denken, ze is net 16 maanden ieder kind op zijn eigen tempo, absoluut is zeker waar!
Maar wat zouden Nick en ik graag willen dat Maan zelfstandig kan staan en haar eerste echte stapjes gaat zetten! Wat kan zoon klein meisje je al een hoop zorgen geven..

Toen Maan 9 maanden oud was had ik een soort van onderbuik gevoel dat er iets niet helemaal klopte met haar motorische ontwikkeling. Ze tijgerde niet, ze deed genoeg pogingen maar kwam niet vooruit, laat staan kruipen, optrekken/staan. Zitten daar in tegen kon zij al vanaf 6 maanden als de beste! Ze wilde eigenlijk ook alleen maar zitten, liggen op haar buik of rug was not done, ze draaide zichzelf dan direct weer naar zit. Doordat ze zoveel zat is zij het schuiven op haar billen steeds meer eigen gaan maken en werd ze daar steeds behendiger in. Als zij zich daar prettig bij voelt en er gelukkig van wordt om op deze manier overal te komen voor ons prima, er zijn immers genoeg kindjes die zichzelf op die manier voortbewegen.
Toch heb ik bij ons bezoek aan het CJG deze zorgen kenbaar gemaakt, maar zoals hun zeiden ” je hoeft je nergens zorgen over te maken elk kind ontwikkeld zich op een andere manier.” Wat ook zeker zo is! Ons meisje klets de oren van je kop, kent al verschillende woordjes, wijst naar dingen die ze wilt, raapt de kleinste dingen op van de vloer en krijgt een driftbui wanneer ze iets niet mag..  Maar ik zag gewoon dat er op dat gebied iets niet klopte.. Kinderen om haar heen begonnen zich steeds verder te ontwikkelen, optrekken, staan en sommige konden zelfs al lopen. Maar Maan bleef achter, een rot gevoel want je vraagt je continu af waarom? Is er lichamelijk iets met haar aan de hand? Doen we iets verkeerd?  Ik vond het lastig om te zien, ik wil ook met mijn meisje hand in hand over straat kunnen wandelen..
Toen we met 12 maanden weer op controle moesten bij het CJG heb ik mijn zorgen opnieuw geuit. In eerste instantie werden deze weer een soort van weggewuifd maar omdat ze ook nog niet kroop of tijgerde, wilde ze ons toch doorverwijzen naar de kinderfysiotherapeut. Tijdens de eerste afspraak bij de fysio werd Maan helemaal na gekeken, wat al vrij snel duidelijk was, was dat Maan erg hypermobile is. Dit was vooral in haar heupen goed te merken. Wat hier de reden van is kon ze ons niet vertellen, wel heb ik dit zelf ook en kan het dus zijn dat zij dit helaas van mij heeft ge-erft.
Maargoed, doordat ze dus zo hypermobiel is in haar heupen heeft ze voor haar lichaam een eigen manier ontwikkeld om zichzelf voort te bewegen. Een manier die geen pijn doet en geen angst geeft een manier die voor haar veilig is.
Door het schuiven op haar billen heeft zij haar been spieren vrijwel niet ontwikkeld waardoor deze dus erg slap zijn Er wordt door de fysio een behandelplan op gesteld, een behandelplan wat er in eerste instantie op gericht is dat ze het kruipen gaat ontwikkelen. Maar we komen er al snel achter dat Maan haar mentale ontwikkeling al veel verder is en dat ze eigenlijk graag wilt staan. We switchen van plan en gaan samen met de fysio aan de slag om Maan haar been spieren sterker te maken, want zodra Maan stond wapperde haar benen alle kanten op en hield ze het niet lang vol. De oefeningen gaan steeds beter, we oefenen dagelijks met haar en na een aantal weken merken we dat ze steeds vaker op haar knieën gaat zitten en zichzelf wilt gaan optrekken. Super goed, ze wordt ineens zo sterk! De fysiotherapeut komt bij ons thuis, dit omdat zij ons dan oefeningen kan geven die we in de thuis situatie kunnen toepassen, wat heel erg fijn is en het oefenen voor ons en stuk makkelijker maakt. Het is zo’n lieve vrouw met zo veel geduld. Maan herkend haar al goed zodra ze voor de deur staat is ze helemaal enthousiast. Op dit moment hebben we ruim vier maanden om de twee weken fysio, erg intensief maar het gaat zo goed!

Toen Maan had ontdekt dat ze zichzelf aan dingen kon optrekken was er geen houden meer aan en al vrij snel liep ze langs de tafel, bank enz.. Zo ontzettend fijn om te zien en voor ons zo’n opluchting! We zijn nu hard aan het oefenen dat ze haar evenwicht kan verdelen over twee kanten, en daardoor een overstap kan maken van bijvoorbeeld de tafel naar de bank, wat eigenlijk al heel goed gaat en wanneer we stiekem niet kijken ze soms deze overstap al zelf maakt. En daar was ook ineens het moment dat zij haar houten duw/loopkar had ontdekt. Waar ze tot afgelopen week helemaal niks moest weten van dat ding, zodra we haar er achter wilde zetten ging ze in het verzet en liet ze zich op haar billen zakken en zetten ze haar keel open, zat ze gisteren ochtend steeds naar de kar te wijzen. Ik zei tegen Nick ” zet haar er eens achter, kijken wat ze doet” Nick zetten haar er achter en daar ging ze.. Ze liep letterlijk de hele woonkamer door met dat ding. WAUW! Wat een mijlpaal weer, wat waren we trots en wat was Maan trots!

                        

Het duurt misschien allemaal wat langer maar ons meisje komt er wel, op haar tempo op haar eigen manier <3